W środku ciężkiego tygodnia czujemy się gorzej niż w weekend. Naukowcy twierdzą, że to dlatego, że w pracy ktoś inny organizuje nam większość czasu, a my potrzebujemy sami o sobie decydować.

Wiele osób postanowiło na początku roku zmienić pracę. Powody są różne: zbyt małe zarobki, monotonia dotychczasowego zajęcia, wypalenie zawodowe, potrzeba nowych wyzwań – to tylko niektóre z nich. Jednak – jak donoszą naukowcy, których wyniki badań znalazłam na portalu wp.pl – to czy mamy interesująca pracę czy nie, nie zmieni faktu, że najlepiej będziemy się czuli w weekendy.

Od piątkowego wieczoru, aż do niedzielnego popołudnia mamy lepszy nastrój, więcej energii i nawet mniej uskarżamy się na wszelkiego rodzaju bóle. Co ciekawe dotyczy to zarówno osób usatysfakcjonowanych ze swojej pracy, jak i tych którzy nie są z niej zadowoleni. To wszystko dlatego, że potrzebujemy wolnego czasu, w którym sami decydujemy o swoich zajęciach.

Pamiętajcie o tym planując nadchodzący weekend. Warto czasem wypocząć, zamiast brać pracę do domu.

Bardzo dziwiły mnie wyniki tych badań, bo o ile łatwo mi jest uwierzyć w to, że wielu z nas nie ma zbyt dużych oszczędności, to myślałam, że okres lęku przed utrata pracy mamy już za sobą.

Czy Wy boicie się zwolnień? Czy w czasie kryzysu zaczęliście oszczędzać?

Sonda przeprowadzona przez portal rynekpracy.pl pokazuje, że prawie co trzeci badany chciałby skończyć pracę między 60 a 65 rokiem życia. Nieco ponad 8% badanych wybrało odpowiedź – między 66 a 70 rokiem życia. Blisko 9% zamierza przejść na emeryturę po 70-tce. Z kolei osoby, które w ogóle nie myślą o emeryturze i jak można domniemać chcą pracować dotąd, dopóki im na to zdrowie pozwoli, stanowiły jedynie 8,44%.

„W krajach takich jak Norwegia, Islandia czy Szwecja, przeciętny wiek wycofania się z rynku pracy oscyluje wokół 64 roku życia. W Holandii jest to średnio 63,2 lata, a w Hiszpanii 62,6 lat. Z kolei przeciętny Polak swoją aktywność zawodową kończy w wieku 59,3 lata” – informuje rynekpracy.pl.

A Wy, jak długo zamierzacie pracować?

Czy nie zdarza Wam się czasami, że boicie się poruszyć niektóre wątki podczas rozmowy kwalifikacyjnej? Myślę, że każdy z nas zna takie sytuacje, zdarzają się one często, ale nie martwcie się – po pierwsze – nie jesteście w tym sami, po drugie – zawsze jest z tego wyjście.

Problem nr 1 – Nie pasuje mi termin spotkanie, czy mogę odmówić?
Otrzymujesz telefon z zaproszeniem na rozmowę kwalifikacyjną. Jak to często bywa rekruter zaprasza Cię na drugi dzień, ale Ty niestety wtedy masz spotkanie z klientem/ nie możesz zwolnić się z pracy z tak krótkim wyprzedzeniem/ jesteś umówiony do lekarza, a na wizytę czekasz już kilka miesięcy. Każdy z nas zastanawia się co w takiej sytuacji zrobić – chcielibyśmy się zgodzić, ale cóż nie możemy. Wydaje nam się bowiem, że powinniśmy, gdyż może zostaniemy źle ocenieni i drugi raz mogą nie zadzwonić.

Pamiętajmy jednak o jednym – to nie my popełniamy błąd i umawiamy spotkania z tak krótki wyprzedzeniem. Mamy prawo odmówić i przełożyć spotkanie na dogodny dla nas termin, gdyż mamy swoje życie, swoje obowiązki i swoje terminy i każdy powinien to zrozumieć – podkreślę POWINIEN, oczywiście bywa różnie.
Problem nr 2 – Zwalniam się, bo najzwyczajniej nie podobało mi się w poprzedniej pracy
Gdy pada to pytanie często zastanawiamy się co powiedzieć – przecież nie wypada mówić, źle o pracodawcy – jednak co jeżeli naprawdę było źle? Każdy doradza nam, żeby powiedzieć, że szukamy rozwoju, nowych wyzwań  – jednak każdy, włącznie z rekruterem wie, że wszyscy tak mówią. Dlatego być może warto przeanalizować w domu co naprawdę było nie tak. Jeżeli nie dogadywaliśmy się z szefem – zastanówmy się co było przyczyną, czy jego ciężki charakter (będziemy wiedzieć z osobą o jakich cechach nie chcemy pracować), być może było coś w jego stylu zarządzania, co nie przypadło Wam do gustu. Warto wykorzystać te doświadczenie w następnej pracy i powiedzieć o tym rekruterowi. Każde doświadczenie bowiem jest wartościowe i nas kształtuje.
Problem nr 3 – Szukam spokojnej pracy
Co zaś zrobić w sytuacji, kiedy szukam spokojnej pracy, która będzie oczywiście satysfakcjonująca, ale nie będzie to praca, która spowoduje u nas wrzody żołądka. Wszyscy wiemy jakie są teraz czasy – każdy chce się wybić, awansować, często „po trupach”, mamy w pracy targety, konieczność podpisania X- kontraktów w miesiącu etc. Wszystko to jest bardzo stresujące i ma wpływ na nasze życie prywatne. Jak zachować się na rozmowie i o co zapytać, aby mieć pewność, że to praca dla nas?
To co najważniejsze – zapytajmy się jakie obowiązki przypadają na stanowisko, o które się ubiegamy, jak rozliczana jest praca i jej efektywność. Co ważne – czy jest to nowo utworzone stanowisko czy zwalniane, jaki jest zespół i z kogo się składa- nie chcemy bowiem wchodzić do skonfliktowanej grupy. Zasada podstawowa – nie bójmy się pytać, dzięki temu unikniemy niespodziewanych sytuacji.

To na pewno tylko kilka z wielu rzeczy, o które boimy się pytać lub boimy się powiedzieć podczas rozmowy. Czy macie problem z innymi sytuacjami? Jeżeli macie jakieś pytania, bądź potrzebujecie wsparcia piszcie, z chęcią odpowiem na pytania na łamach tego bloga.

Pozdrawiam,
Monika Laskowska
Zespół ArchitekciKariery.pl

Emigranci po powrocie do kraju mają ogromne trudności ze znalezieniem pracy. Część, na starcie rejestruje się w Urzędach Pracy, niektórzy od razu zaczynają wysyłać CV. Pamiętając obietnice polityków, pytają: gdzie ta praca, którą zachęcali nas do powrotów?

Tylko w trzecim kwartale 2009 roku do Wojewódzkiego Urzędu Pracy
w Warszawie zgłosiło się ponad 300 osób, by pobrać zaświadczenie dotyczące transferu zasiłków lub zsumowania czasu pracy w kraju i za granicą. To aż trzykrotnie więcej niż było w trzecim kwartale 2007 roku (104 osoby). Podobnie jest w całym kraju.

Dlaczego wracają

W Wielkiej Brytanii pracownicy często zmieniali pracę. Robili jedno, ale już szukali czegoś lepszego. Rzadko przywiązywali się do jednej pracy. W ostatnich miesiącach wskutek kryzysu jest tak, że jeśli ktoś straci pracę, to czeka tygodniami na drugą. Albo zaczynają mu mniej płacić. Ceny żywności poszyły w górę, zarobki zaś nie. Dlatego wróciłam. Nigdy nie zakładałam, że zostanę na emigracji na zawsze. Teraz jestem przerażona. W urzędzie powiedzieli, że nie mają dla mnie pracy, że może za kilka tygodni. Nie znalazłam dla siebie żadnej oferty. A tyle było reklam, że dla emigrantów praca wręcz czeka w Polsce – martwi się Ewelina Tygosz, która wybrała się do Powiatowego Urzędu Pracy
w Gdańsku.

Co czeka na powracających emigrantów?

Najczęściej dzwonią Polacy, którzy wracają z Wielkiej Brytanii. Pytają, co im się należy po powrocie do kraju. Chcą też wiedzieć, czy ten okres pracy będzie im się wliczał do uprawnień pracowniczych, uprawnień emerytalno-rentowych oraz czy praca za granicą będzie liczyła się do przyznania zasiłku dla bezrobotnych – przyznaje Joanna Pogórska, doradca personalny, współpracuje też z urzędami pracy.

Druga liga w oczach szefa

Szefowie nie patrzą przychylnym okiem na emigrantów, wielu traktuje ich jak pracowników drugiej kategorii. No bo, dlaczego wyjechał? Bo tu, w Polsce nikt go nie chciał zatrudnić. Jeśli emigrant pracował za granicą kilka lat i to poniżej kwalifikacji, ma już poważne problemy, żeby otrzymać pracę zgodną z kwalifikacjami.

- Oczywiście w przypadku specjalistów tak nie jest. Ale jeśli do Polski wraca ktoś z wyższym wykształceniem, kto musiał pracować np. na zmywaku, ten może mieć problemy z zatrudnieniem w Polsce. Pracodawcy są podejrzliwi. Niby wiedzą, co skłoniło emigrantów do wyjazdu, ale jeszcze dopytują dlaczego ta osoba zgodziła się pracować poniżej kwalifikacji. Może miała kłopoty z prawem? Generalnie szefowie nie lubią pracowników z dziurami w życiorysie, a tak jest przez nich traktowana emigracja – wyjaśnia Tomasz Górczyński, doradca personalny.

A jak przebiegała Wasza adaptacja do polskiego rynku pracy po powrocie z emigracji? Podzielcie się swoimi doświadczeniami.

Więcej historii powrotów na polski rynku pracy na stronach Wirtualnej Polski.

Bądź skuteczny – zacznij od przypomnienia sobie najważniejszych celów, jakie postawiłeś sobie na początku poprzedniego roku, a następnie oceń swoją efektywność odpowiadając na pytania:

• Czy i w jakim stopniu zrealizowałeś zaplanowane na poprzedni rok cele?
• Jakie były Twoje największe sukcesy?
• W jaki sposób udało Ci się je osiągnąć?
• Co natomiast okazało się porażką?
• Co przesądziło o Twoim niepowodzeniu?

Analiza ta, pomoże zwiększyć skuteczność podejmowanych przez Ciebie działań, a także uniknąć ewentualnych niepowodzeń w przyszłości. (Ponadto wykorzystaj tą analizę do stworzenia skutecznego CV. )Być może zabrakło Ci tylko motywacji, bądź cierpliwości w dążeniu do osiągnięcia celu? Następnym razem zrób sobie szczegółowy plan, który będzie zawierał dokładnie rozpisane etapy realizacji działań, które ostatecznie pozwolą Ci osiągnąć oczekiwany cel. A może niektóre zadania były dla Ciebie zbyt trudne? Jeśli tak, zainteresuj się odpowiednimi kursami bądź szkoleniami, zwłaszcza, jeśli zagadnienia, które sprawiły Ci problemy, są dla Ciebie szczególnie ważne.

Warto odpowiedzieć sobie również na kilka pytań dotyczących Twojego rozwoju zawodowego. Zastanów się, czy Twoja kariera zmierza w dobrym kierunku.

• Czy jesteś zadowolony z posady, którą obecnie zajmujesz?
• Czy jesteś zadowolony ze swoich zarobków?
• Jak oceniasz swoje szanse na awans w najbliższej przyszłości?
• Jak oceniasz swoje kwalifikacje i możliwości?
• Jak oceniasz swoją efektywność w pracy?
• Jakie masz możliwości rozwoju?
• Jakie wyzwania postawił przed Tobą kryzys i jak sobie z nimi radzisz?

Jeśli czujesz, że stać Cię na więcej – najwyższy czas na zmiany! Porozmawiaj z szefem, przejrzyj aktualne oferty na rynku pracy. Rozważ też wizytę u profesjonalnych doradców, którzy pomogą Ci odnaleźć odpowiednie dla Ciebie ścieżki kariery.
Na koniec sporządź plan działania na nowy rok:

1. Zdefiniuj cele.
2. Ustal priorytety.
3. Zastanów się nad sposobem ich realizacji.
4. Ustal granice czasowe realizacji poszczególnych celów.
5. Sprecyzuj, jak chciałbyś, żeby wyglądała Twoja kariera za rok.
6. Co miesiąc zrób sobie też mini podsumowanie dotychczasowych działań.

Przy tym wszystkim, znajdź czas, by zadbać o swoją kondycję fizyczną i psychiczną. Będąc w dobrej formie, z pewnością dużo łatwiej będzie Ci stawić czoła wyzwaniom kolejnego roku.
Życzę powodzenia!!
Aleksandra Waśko
Zespół ArchitekciKariery.pl

Wraz z końcem starego roku i startem nowego, ludzie mają skłonność do podsumowań oraz autorefleksji. To moment, w którym snujemy plany i jesteśmy zmotywowani do dokonania zmian w naszym życiu. Część z nich dotyczyć może sfery zawodowej.

By wykorzystać maksymalnie ten moment, warto przejrzeć się bliżej swoim dokonaniom. Czy w roku kryzysu gospodarczego udało nam się utrzymać zatrudnienie? Jeśli tak: jakie były nasze mocne strony, jeśli nie – co zdecydowało o naszym zwolnieniu? Czy zarabiamy więcej niż przed rokiem? Czy awansowaliśmy?

To także dobry czas, by wytyczyć sobie cele na przyszłość. Wydawać się może, że osoby o stałej, stabilnej pracy należą do grupy uprzywilejowanych.  One jednak również są narażone na kryzysy, za to innego rodzaju, jak na przykład wypalenie zawodowe, czy przystopowanie rozwoju kariery. Ważne w tym momencie jest rozpoznanie swoich możliwości.  Zasugerowanie szefowi podwyżki lub rozważenia awansu i jego reakcja pozwolą nam zorientować się, czy nasze miejsce pracy ma nam jeszcze coś do zaoferowania. Alternatywnym rozwiązaniem może być przeglądanie ofert pracy i szukanie dróg rozwoju poza naszą firmą.

Podejście do sprawy w sposób podobny do opisanego wyżej zwiększa nasze szanse na to, że nie poprzestaniemy jedynie na pustych deklaracjach wywołanym nastrojem chwili. A to sprawi, że początek kolejnego, 2011 roku, będzie jeszcze bardziej optymistyczny.

Więcej o przełomach w karierze na stronach Interia.pl

Pracuj.pl życzy czytelnikom bloga udanej zabawy sylwestrowej i  wszystkiego dobrego w Nowym Roku!!!

Sylwester i karnawał to czas imprez, bali i zabawy. Nie wszystkie przyjęcia i gale to uroczystości prywatne, niektóre to po prostu praca. Takie pół oficjalne spotkania mogą pomóc rozwinąć firmę albo pchnąć karierę do przodu.

Jedna z moich znajomych wspomina jak została awansowana, bo podczas spotkania firmowego powiedziała szefowi firmy, z którym nie miała na co dzień kontaktu, że nie jest zadowolona ze swojego stanowiska i przedstawiła mu kilka pomysłów na pracę w innym dziale. Nie odważyłaby się na to gdyby nie kilka kieliszków szampana wypitych po przyjściu. Musiała zrobić wrażenie, bo w kilka dni po imprezie została wezwana na rozmowę, na której szczegółowo przedstawiła swoje propozycje. Szef był zachwycony więc powierzył jej wyższe stanowisko i nowe projekty.

Często chodzimy na oficjalne przyjęcia albo gale z niechęcią, nie zastanawiając się co poza zajętym wieczorem, możemy na nich osiągnąć. Często rozdanie nagród w naszej branży nie jest pasjonującym wydarzeniem – i tak wiemy kto jest liderem na rynku – ale możemy przecież poznać konkurencję czy potencjalnych, nowych klientów.

Pamiętam oficjalne przyjęcia, na których się dobrze bawiłam i takie, które były sztywne i nudne. Oby w 2010 przyszło nam spędzać czas tylko na fajnych imprezach - i prywatnie, i zawodowo.

Wszystkiego Dobrego!