Czy nie zdarza Wam się czasami, że boicie się poruszyć niektóre wątki podczas rozmowy kwalifikacyjnej? Myślę, że każdy z nas zna takie sytuacje, zdarzają się one często, ale nie martwcie się – po pierwsze – nie jesteście w tym sami, po drugie – zawsze jest z tego wyjście.

Problem nr 1 – Nie pasuje mi termin spotkanie, czy mogę odmówić?
Otrzymujesz telefon z zaproszeniem na rozmowę kwalifikacyjną. Jak to często bywa rekruter zaprasza Cię na drugi dzień, ale Ty niestety wtedy masz spotkanie z klientem/ nie możesz zwolnić się z pracy z tak krótkim wyprzedzeniem/ jesteś umówiony do lekarza, a na wizytę czekasz już kilka miesięcy. Każdy z nas zastanawia się co w takiej sytuacji zrobić – chcielibyśmy się zgodzić, ale cóż nie możemy. Wydaje nam się bowiem, że powinniśmy, gdyż może zostaniemy źle ocenieni i drugi raz mogą nie zadzwonić.

Pamiętajmy jednak o jednym – to nie my popełniamy błąd i umawiamy spotkania z tak krótki wyprzedzeniem. Mamy prawo odmówić i przełożyć spotkanie na dogodny dla nas termin, gdyż mamy swoje życie, swoje obowiązki i swoje terminy i każdy powinien to zrozumieć – podkreślę POWINIEN, oczywiście bywa różnie.
Problem nr 2 – Zwalniam się, bo najzwyczajniej nie podobało mi się w poprzedniej pracy
Gdy pada to pytanie często zastanawiamy się co powiedzieć – przecież nie wypada mówić, źle o pracodawcy – jednak co jeżeli naprawdę było źle? Każdy doradza nam, żeby powiedzieć, że szukamy rozwoju, nowych wyzwań  – jednak każdy, włącznie z rekruterem wie, że wszyscy tak mówią. Dlatego być może warto przeanalizować w domu co naprawdę było nie tak. Jeżeli nie dogadywaliśmy się z szefem – zastanówmy się co było przyczyną, czy jego ciężki charakter (będziemy wiedzieć z osobą o jakich cechach nie chcemy pracować), być może było coś w jego stylu zarządzania, co nie przypadło Wam do gustu. Warto wykorzystać te doświadczenie w następnej pracy i powiedzieć o tym rekruterowi. Każde doświadczenie bowiem jest wartościowe i nas kształtuje.
Problem nr 3 – Szukam spokojnej pracy
Co zaś zrobić w sytuacji, kiedy szukam spokojnej pracy, która będzie oczywiście satysfakcjonująca, ale nie będzie to praca, która spowoduje u nas wrzody żołądka. Wszyscy wiemy jakie są teraz czasy – każdy chce się wybić, awansować, często „po trupach”, mamy w pracy targety, konieczność podpisania X- kontraktów w miesiącu etc. Wszystko to jest bardzo stresujące i ma wpływ na nasze życie prywatne. Jak zachować się na rozmowie i o co zapytać, aby mieć pewność, że to praca dla nas?
To co najważniejsze – zapytajmy się jakie obowiązki przypadają na stanowisko, o które się ubiegamy, jak rozliczana jest praca i jej efektywność. Co ważne – czy jest to nowo utworzone stanowisko czy zwalniane, jaki jest zespół i z kogo się składa- nie chcemy bowiem wchodzić do skonfliktowanej grupy. Zasada podstawowa – nie bójmy się pytać, dzięki temu unikniemy niespodziewanych sytuacji.

To na pewno tylko kilka z wielu rzeczy, o które boimy się pytać lub boimy się powiedzieć podczas rozmowy. Czy macie problem z innymi sytuacjami? Jeżeli macie jakieś pytania, bądź potrzebujecie wsparcia piszcie, z chęcią odpowiem na pytania na łamach tego bloga.

Pozdrawiam,
Monika Laskowska
Zespół ArchitekciKariery.pl

Emigranci po powrocie do kraju mają ogromne trudności ze znalezieniem pracy. Część, na starcie rejestruje się w Urzędach Pracy, niektórzy od razu zaczynają wysyłać CV. Pamiętając obietnice polityków, pytają: gdzie ta praca, którą zachęcali nas do powrotów?

Tylko w trzecim kwartale 2009 roku do Wojewódzkiego Urzędu Pracy
w Warszawie zgłosiło się ponad 300 osób, by pobrać zaświadczenie dotyczące transferu zasiłków lub zsumowania czasu pracy w kraju i za granicą. To aż trzykrotnie więcej niż było w trzecim kwartale 2007 roku (104 osoby). Podobnie jest w całym kraju.

Dlaczego wracają

W Wielkiej Brytanii pracownicy często zmieniali pracę. Robili jedno, ale już szukali czegoś lepszego. Rzadko przywiązywali się do jednej pracy. W ostatnich miesiącach wskutek kryzysu jest tak, że jeśli ktoś straci pracę, to czeka tygodniami na drugą. Albo zaczynają mu mniej płacić. Ceny żywności poszyły w górę, zarobki zaś nie. Dlatego wróciłam. Nigdy nie zakładałam, że zostanę na emigracji na zawsze. Teraz jestem przerażona. W urzędzie powiedzieli, że nie mają dla mnie pracy, że może za kilka tygodni. Nie znalazłam dla siebie żadnej oferty. A tyle było reklam, że dla emigrantów praca wręcz czeka w Polsce – martwi się Ewelina Tygosz, która wybrała się do Powiatowego Urzędu Pracy
w Gdańsku.

Co czeka na powracających emigrantów?

Najczęściej dzwonią Polacy, którzy wracają z Wielkiej Brytanii. Pytają, co im się należy po powrocie do kraju. Chcą też wiedzieć, czy ten okres pracy będzie im się wliczał do uprawnień pracowniczych, uprawnień emerytalno-rentowych oraz czy praca za granicą będzie liczyła się do przyznania zasiłku dla bezrobotnych – przyznaje Joanna Pogórska, doradca personalny, współpracuje też z urzędami pracy.

Druga liga w oczach szefa

Szefowie nie patrzą przychylnym okiem na emigrantów, wielu traktuje ich jak pracowników drugiej kategorii. No bo, dlaczego wyjechał? Bo tu, w Polsce nikt go nie chciał zatrudnić. Jeśli emigrant pracował za granicą kilka lat i to poniżej kwalifikacji, ma już poważne problemy, żeby otrzymać pracę zgodną z kwalifikacjami.

- Oczywiście w przypadku specjalistów tak nie jest. Ale jeśli do Polski wraca ktoś z wyższym wykształceniem, kto musiał pracować np. na zmywaku, ten może mieć problemy z zatrudnieniem w Polsce. Pracodawcy są podejrzliwi. Niby wiedzą, co skłoniło emigrantów do wyjazdu, ale jeszcze dopytują dlaczego ta osoba zgodziła się pracować poniżej kwalifikacji. Może miała kłopoty z prawem? Generalnie szefowie nie lubią pracowników z dziurami w życiorysie, a tak jest przez nich traktowana emigracja – wyjaśnia Tomasz Górczyński, doradca personalny.

A jak przebiegała Wasza adaptacja do polskiego rynku pracy po powrocie z emigracji? Podzielcie się swoimi doświadczeniami.

Więcej historii powrotów na polski rynku pracy na stronach Wirtualnej Polski.

Bądź skuteczny – zacznij od przypomnienia sobie najważniejszych celów, jakie postawiłeś sobie na początku poprzedniego roku, a następnie oceń swoją efektywność odpowiadając na pytania:

• Czy i w jakim stopniu zrealizowałeś zaplanowane na poprzedni rok cele?
• Jakie były Twoje największe sukcesy?
• W jaki sposób udało Ci się je osiągnąć?
• Co natomiast okazało się porażką?
• Co przesądziło o Twoim niepowodzeniu?

Analiza ta, pomoże zwiększyć skuteczność podejmowanych przez Ciebie działań, a także uniknąć ewentualnych niepowodzeń w przyszłości. (Ponadto wykorzystaj tą analizę do stworzenia skutecznego CV. )Być może zabrakło Ci tylko motywacji, bądź cierpliwości w dążeniu do osiągnięcia celu? Następnym razem zrób sobie szczegółowy plan, który będzie zawierał dokładnie rozpisane etapy realizacji działań, które ostatecznie pozwolą Ci osiągnąć oczekiwany cel. A może niektóre zadania były dla Ciebie zbyt trudne? Jeśli tak, zainteresuj się odpowiednimi kursami bądź szkoleniami, zwłaszcza, jeśli zagadnienia, które sprawiły Ci problemy, są dla Ciebie szczególnie ważne.

Warto odpowiedzieć sobie również na kilka pytań dotyczących Twojego rozwoju zawodowego. Zastanów się, czy Twoja kariera zmierza w dobrym kierunku.

• Czy jesteś zadowolony z posady, którą obecnie zajmujesz?
• Czy jesteś zadowolony ze swoich zarobków?
• Jak oceniasz swoje szanse na awans w najbliższej przyszłości?
• Jak oceniasz swoje kwalifikacje i możliwości?
• Jak oceniasz swoją efektywność w pracy?
• Jakie masz możliwości rozwoju?
• Jakie wyzwania postawił przed Tobą kryzys i jak sobie z nimi radzisz?

Jeśli czujesz, że stać Cię na więcej – najwyższy czas na zmiany! Porozmawiaj z szefem, przejrzyj aktualne oferty na rynku pracy. Rozważ też wizytę u profesjonalnych doradców, którzy pomogą Ci odnaleźć odpowiednie dla Ciebie ścieżki kariery.
Na koniec sporządź plan działania na nowy rok:

1. Zdefiniuj cele.
2. Ustal priorytety.
3. Zastanów się nad sposobem ich realizacji.
4. Ustal granice czasowe realizacji poszczególnych celów.
5. Sprecyzuj, jak chciałbyś, żeby wyglądała Twoja kariera za rok.
6. Co miesiąc zrób sobie też mini podsumowanie dotychczasowych działań.

Przy tym wszystkim, znajdź czas, by zadbać o swoją kondycję fizyczną i psychiczną. Będąc w dobrej formie, z pewnością dużo łatwiej będzie Ci stawić czoła wyzwaniom kolejnego roku.
Życzę powodzenia!!
Aleksandra Waśko
Zespół ArchitekciKariery.pl

Wraz z końcem starego roku i startem nowego, ludzie mają skłonność do podsumowań oraz autorefleksji. To moment, w którym snujemy plany i jesteśmy zmotywowani do dokonania zmian w naszym życiu. Część z nich dotyczyć może sfery zawodowej.

By wykorzystać maksymalnie ten moment, warto przejrzeć się bliżej swoim dokonaniom. Czy w roku kryzysu gospodarczego udało nam się utrzymać zatrudnienie? Jeśli tak: jakie były nasze mocne strony, jeśli nie – co zdecydowało o naszym zwolnieniu? Czy zarabiamy więcej niż przed rokiem? Czy awansowaliśmy?

To także dobry czas, by wytyczyć sobie cele na przyszłość. Wydawać się może, że osoby o stałej, stabilnej pracy należą do grupy uprzywilejowanych.  One jednak również są narażone na kryzysy, za to innego rodzaju, jak na przykład wypalenie zawodowe, czy przystopowanie rozwoju kariery. Ważne w tym momencie jest rozpoznanie swoich możliwości.  Zasugerowanie szefowi podwyżki lub rozważenia awansu i jego reakcja pozwolą nam zorientować się, czy nasze miejsce pracy ma nam jeszcze coś do zaoferowania. Alternatywnym rozwiązaniem może być przeglądanie ofert pracy i szukanie dróg rozwoju poza naszą firmą.

Podejście do sprawy w sposób podobny do opisanego wyżej zwiększa nasze szanse na to, że nie poprzestaniemy jedynie na pustych deklaracjach wywołanym nastrojem chwili. A to sprawi, że początek kolejnego, 2011 roku, będzie jeszcze bardziej optymistyczny.

Więcej o przełomach w karierze na stronach Interia.pl

Na rynku pracy nigdy nie było łatwo. Jakby tego było mało, sytuację dodatkowo skomplikował, trwający już przeszło rok, kryzys gospodarczy. Zmniejszyła się liczba ofert pracy, a część pracodawców nadal zastanawia się nad likwidacją niektórych etatów. Jak w tej trudnej sytuacji na rynku mają odnaleźć się studenci i świeżo upieczeni absolwenci? Wydaje się, że lekarstwem na kryzys, zarówno dla tych, którzy stawiają pierwsze kroki na rynku pracy, a także i samych pracodawców, coraz częściej są bezpłatne praktyki.

Dlaczego warto ubiegać się o praktyki:

• Jest to świetny sposób na podniesienie swoich kwalifikacji i tym samym szansą na polepszenie swojej sytuacji na rynku pracy.
• Pomagają studentom poznać interesujące ich zawody od strony praktycznej. Dzięki czemu, mogą oni upewnić się, że praca właśnie w tej branży będzie im w przyszłości odpowiadać.
• Pozwalają skonfrontować swoje marzenia i oczekiwania, z rzeczywistością.

Jak szukać praktyk?
Podobnie jak wszystkich innych ofert pracy. Pracodawcy coraz częściej umieszczają informacje o możliwości odbycia bezpłatnych praktyk zarówno w gazetowych dodatkach poświęconych pracy, jak też i w różnego rodzaju serwisach internetowych tj. www.pracuj.pl . Niektóre firmy ogłaszają się także bezpośrednio na uczelniach i to nie tylko w czasie, coraz bardziej popularnych, targów stażu i pracy. Szukając odpowiednich dla siebie praktyk, warto więc zacząć od wizyty w uczelnianych biurach karier. Informacje o aktualnych praktykach, umieszczane są także w internecie, na stronach domowych poszczególnych firm.
Co ciekawe, rekrutacja na takie bezpłatne praktyki i staże, coraz bardziej przypomina tę tradycyjną rekrutację. Pracodawcy wymagają, aby chętni wysyłali swoje CV oraz listy motywacyjne, by potem tylko wybranych kandydatów zaprosić na rozmowę kwalifikacyjną. Jeśli więc zależy nam na konkretnej ofercie stażowej, warto zadbać o nasz wizerunek, a także o to, by nasze dokumenty aplikacyjne były na najwyższym poziomie. Zwłaszcza, że firmy, które cieszą się dużą popularnością na rynku pracy, dają szansę tylko najlepszym z najlepszych.
Czy ta gra jest warta świeczki?
Mimo wielu kryteriów, jakie trzeba spełnić, warto starać się o tego typu praktyki. Doświadczenia zebrane już na samym etapie rekrutacji, będą niezwykle cenne, w kontekście szukania stałej pracy w przyszłości, a nasze CV będzie wzbogacone o niezbędne pozycje w rubryce doświadczenia zawodowego. Warto mieć też na uwadze, że niektóre firmy oferują praktykantom także płatne staże, a wiele z nich zakłada również zatrudnienie na stałe swoich sprawdzonych praktykantów. W takich przypadkach, trud włożony w dostanie się na staż, bardzo szybko zostanie wynagrodzony.

Aleksandra Waśko

Zespół Architekci Kariery.pl

Po raz kolejny publikujemy listę pracodawców z całej Polski, którzy prowadzą obecnie duże rekrutacje.

Sprawdź, które firmy mają oferty pracy dopasowane do Twoich oczekiwań.

W tym roku szukanie pracy było wyjątkowo trudne. Pracuj.pl po raz kolejny jednak przygotował dla swoich użytkowników listę pracodawców, którzy aktualnie chcą zatrudniać.

Szukający pracy w czasie kryzysu wiedzą, że trzeba wiele cierpliwości i czasu, by znaleźć wymarzone zajęcie. A ile dokładnie? Można to zmierzyć np. liczbą wysłanych aplikacji.

Eksperci twierdzą, że najdłużej szukają pracy humaniści. Statystyki mówią jednak, że nawet najbardziej poszukiwanych fachowców od wymarzonego zajęcia dzieli kilkanaście CV.  Liczby bywają jednak bardzo różne: na przykład studentka pedagogiki może wysłać ich 90, a lekarz ortopeda 2.

Nie ma reguły, ale na pewno można wyodrębnić kilka czynników mających na to wpływ. Wśród zewnętrznych, w dużej mierze niezależnych od kandydata, można wymienić miejsce zamieszkania czy kondycję branży w której szukamy zatrudnienia.  Do uwarunkowanych bardziej wewnętrznie należą nasze atuty jako kandydata na pracownika.

Jeśli liczna wysłanych CV rośnie, a odzew ze strony potencjalnych pracodawców pozostaje niewielki warto się zastanowić, które z tych czynników jesteśmy w stanie zmodyfikować. Czy możemy wziąć pod uwagę przeprowadzenie się do innego miasta? A może warto rozszerzyć poszukiwania pracy o pokrewne branże?

A jak wyglądają wasze poszukiwania? Ile aplikacji wysłaliście? Co bylibyście gotowi zmienić, jeśli miałoby to zwiększyć szanse na znalezienie pracy? Czekamy na Wasze komentarze.

Więcej historii poszukiwania pracy w artykule na Wirtualnej Polsce.

Szukanie pracy za granicą jest nie lada wyzwaniem. Czasem jest to nasz własny wybór, wynikający np. z chęci zdobycia doświadczenia w międzynarodowej firmie, czy podszlifowania języka, często jednak bywa ucieczką przez bezrobociem w kraju. W każdym z tych przypadków warto przygotować się do niego w dobrze przemyślany i zaplanowany sposób, tak by wyjazd zakończył się sukcesem.

Najwięcej rozczarowań emigrujących za pracą spotyka na skutek niewiedzy. Brak znajomości języka, norm kulturowych, podstawowego rozeznania w rynku pracy może skutecznie stanąć na drodze do znalezienia pracy za granicą.

W poszukiwaniach informacji najczęściej zaglądamy do Internetu. Warto wykorzystać go do zapoznania osób, które aktualnie przebywają w kraju, do którego chcemy jechać. Oprócz informacji na temat specyfiki sytuacji na rynku pracy możemy dowiedzieć się jakie są ceny wynajmu mieszkania, dojazdów, gdzie szukać pomocy  i innych praktycznych informacji, które pomogą nam na starcie. Innym ważnym źródłem wiedzy mogą być znajomi czy rodzina, którzy już wrócili do kraju. Z ich relacji możemy się dowiedzieć jak oceniają swoją decyzję w perspektywy czasu.

Jak w każdej rekrutacji należy zadbać o to, by nasze dokumenty aplikacyjne nas wyróżniały. Trudnością w przygotowaniu CV czy listu motywacyjnego może być nieco inny standard edycji dokumentów – na przykład inny układ nagłówka. Dobrze jest więc przed przygotowaniem swoich dokumentów znaleźć w Internecie lub podręcznikach wzory zazwyczaj stosowane w danym państwie.  Jeśli nie znamy języka w stopniu bardzo dobrym, bezpiecznym rozwiązaniem będzie dać dokumenty do sprawdzenia komuś, czyich umiejętności językowych jesteśmy bardziej pewni.

Dobre wrażenie w każdym kraju jest bardzo ważne, ale to czym możesz ująć pracodawcę w Polsce, nie zawsze zda egzamin w innych krajach. Dowiedz się więcej o etykiecie kraju do jakiego zamierzasz wyjechać . Europa wydaje się jednorodna, a jednak w Anglii już uścisk dłoni może być przyjęty przez niektórych za zbytnią poufałość, we Włoszech zaś może Cię za to zaskoczyć powitalny pocałunek nowopoznanego kolegi z pracy.

Na koniec zastanów się jeszcze raz: czy czujesz się przygotowany do wyzwania? Przygotuj się na stres, ale też ciesz się obserwowaniem nowej rzeczywistości. To czy wyzwanie zaprocentuje, zależy w największym stopniu od Ciebie.

Szczegółowe porady a artykule na stronie Interia.pl

Mimo działającej od siedmiu lat ustawy zakazującej dyskryminacji między innymi w procesie rekrutacji, pracodawcy nadal łamią prawo, wybierając sobie wiek czy płeć pracownika, nawet gdy nie ma to uzasadnienia.

Według raportu Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego, którego wyniki podał dziennik.pl, pracodawcy w trakcie rekrutacji najczęściej łamią właśnie przepisy dotyczące równego traktowania ze względu na płeć i wiek pracownika. W 10% zakwestionowanych przez Towarzystwo ogłoszeń pojawiły się takie sformułowania, jak: „energiczna pani w średnim wieku”, „wiek 25-45 lat” czy oczekiwanie od kandydata „miłego, sympatycznego, młodego wyglądu”.

Żaden przepis kodeksu pracy nie pozwala na żądanie od osoby ubiegającej się o pracę przedstawienia fotografii. Wystarczy jednak spojrzeć na strony internetowe z ogłoszeniami o pracy, aby zauważyć, że pracodawcy chcą otrzymywać życiorysy ze zdjęciami.

Osobiście nigdy nie spotykałam się z bezpośrednią dyskryminacją podczas procesu rekrutacji. Odpowiadałam na ogłoszenia, w których poszukiwano „kandydata/ki” i nikt nie oczekiwał, że dołączę do CV zdjęcie. Na razie sama je wklejam w życiorys, bo wiem, że mój „młody, sympatyczny wygląd” jest atutem. Boję się jednak, że będę musiała starać się o nową pracę w wieku, kiedy pracodawcy po dacie urodzenia odrzucą moje CV, albo rekruterzy między słowami będą mi mówili, że woleliby, żebym była chłopcem.

Czy Wy spotkaliście się z bezprawnym zachowaniem przyszłego potencjalnego pracodawcy podczas rekrutacji? Czy w Waszych firmach odczuwacie dyskryminację ze strony szefów?

Coraz częściej prowadzimy podwójne życie. Jedno w tzw. realu, a drugie w Internecie. Zakładamy profile na serwisach społecznościowych głównie z myślą o znajomych i rodzinie. Tymczasem rekruterzy coraz częściej zaglądają nie tylko na nasze profile w serwisach dla profesjonalistów takich jak Profeo.pl, ale również na te, gdzie mogą się natknąć na wątki z naszego życia osobistego. Pracodawcy porównują na przykład otrzymane CV z danymi, które kandydat umieszcza w serwisie społecznościowym.

Warto zadbać, aby nadmierne obnażenie prywatności nie zaszkodziło naszemu wizerunkowi. “Rozrywkowe” zdjęcia czy niecenzuralne wypowiedzi, szczególnie te dotyczące poprzedniego pracodawcy z pewnością nie spotkają się z aprobatą przyszłego szefa.

Aktywność w sieci można za to wykorzystać do promocji swojego wizerunku i pokazania jak wszechstronną i ciekawą osobą jesteśmy. Blog, w którym chwalimy się osiągnięciami kulinarnymi, bądź zdobytymi szczytami górskimi, może być dla pracodawcy wiarygodnym sygnałem, że potrafimy dbać o swój rozwój, jesteśmy ambitni i radzimy sobie z efektywną organizacją czasu.

Więcej informacji, komentarzy internautów i wyniki badań w artykule na stronach Wirtualnej Polski.